لبخند پاییزی ات مبارک و مهرت پایدار ای زمین

زمین در ستایش باران

پشت سر آشوبِ تابستانِ عشقی ناگهان

زیر لب طعمِ گسِ هفت آسمانِ بیکران

بر رخش زرینه تابِ

سردی اش تن را خطاب

دست در دست کتاب

نظم و نثر وخط و قاب

چترهای در غلاف

رنگهایی در کلاف

می شوند تن پوش ناب

-       -           -       

خوش به حال ماه تاب

که از فراسوی زمین...که از فراسوی زمان

میکند طی المکان

تا خیال لا مکان

-         -         -      

زیر پوست خون می جهید

ذهن من غرق امید

لحظه ی وصل را نوید

لحظه ی وصل را نوید...

 

پ.ن: افتادن هر برگ آمینی باشد بر آرزوهایت...

/ 2 نظر / 15 بازدید
نیلوفر

آمین شعر قشنگی است . خوشبخت باشی عزیزم

پرخیال

خیلی زیبا بود قلمتون برقرار [گل]